Szukamy nowego lokum. Zadanie to nie nalezy ani do najlatwiejszych, ani do najprzyjemniejszych. Kto by pomyslal... Teoretycznie powinnismy chodzic, ogladac, wlasciciele z usmiechem na twarzy powinni zachwalac oferowane mieszkania, z checia obnizajac wyjsciowa cene dla milej rodzinki, ktora chce zostac na dluzej. Nie pierwszy raz jednak teoria mija sie z praktyka... Na nasze nieszczescie chcemy zostac w dzielnicy, w ktorej obecnie mieszkamy,a ktora nie nalezy do typowych "sypialn". Wiecej tu hoteli niz normalnych domow. A jak juz cos sie trafi to albo brzydkie jak noc, albo czynsz z kosmosu, albo umeblowane...

Zeby ulatwic sobie nieco zycie szukam ogloszen m.in. przez internet. Szerokim lukiem omijam jednak te, w ktorych jakis posrednik-madrala sugeruje, ze mieszkanie jest "idealne dla wojskowych i pracownikow budzetowki". Smiech na sali... Ale jeszcze smieszniej (a moze straszniej?) sie robi kiedy ogladam sobie zdjecia oferowanych lokum. Co sadzicie o tym?

Albo o tym?

Zawsze uwazalam, ze Grecy mimo wszystko w swoich domach maja porzadek... Czy tak trudno jest troche wokol siebie ogarnac? W koncu zdjecie powinno zachecac, a nie odstraszac.

No coz... Wizja dalszych poszukiwan i sama przeprowadzka naprawde mnie przeraza. Tyle rzeczy musi nam pasowac. Wysokosc czynszu, ilosc pokoi, ogolny stan, umiejscowienie, wlasciciel... W tej chwili mieszkamy w budynku, ktory w calosci nalezy do jednego faceta, ktory na dodatek w nim nie mieszka. I jest to super wygodne. Zadnego wscibiania nosa w nie swoje sprawy, kazdy robi co chce, luz blues... Eh, nie chce sie nigdzie przenosic! Znalezienie lokum idealnego bede uwazac za los wygrany na loterii...